Veneto Taste, Wine & Life

Είναι αλήθεια ότι τα κρασιά της Βόρειας Ελλάδας, είναι αυτά που πριν από 15 περίπου χρόνια καθόρισαν το ύφος και τις τάσεις οινοποίησης σ αυτό που σήμερα ονομάζουμε σύγχρονο Ελληνικό αμπελώνα.

Ποια είναι όμως η αλήθεια σήμερα; Έχει ο Βορινός αμπελώνας το κύρος που είχε παλιά ή μήπως συντηρείτε ο μύθος για λόγους μάρκετινγκ;

Δοκίμασα προ ολίγων ημερών στ Μ. Βρετάνια τα πιο πολλά από τα γνωστά αυτά κρασιά της Β.Ελλάδας που φιγουράρουν στις λίστες των πιο πολλών εστιατορίων και η γεύση που μου έμεινε είναι μία Ακριβή Κολόνια.

Τα πιο πολλά από τα κρασιά που δοκίμασα δεν διέφεραν σχεδόν καθόλου μεταξύ τους, ενώ τα περισσότερα από τα γνωστά <μεγάλα κρασιά> έδειχναν μία τελμάτωση, μία κούραση και καμία όρεξη να ξεπεράσουν τον εαυτό τους.

Φυσικά υπήρξαν οι εξαιρέσεις όπως υπήρξαν και οι εκπλήξεις. Λίγες αλλά υπήρξαν.

Μ άρεσε η Ραψάνη και ο Ροδίτης-Ασύρτικο του Ντούκου για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους, το κτήμα του Αβέρωφ και το Γύγετ (παλιός κλασικός τρόπος οινοποίησης), η Ράμνιστα του 1997 του κυρ Γιάννη (σταθερή αξία), το sauvignon blank και η επιλεγμένη Γουμένισσα  του Αιδαρίνη, το ροζέ και ο λευκός όβηλος από τη βίβλια χώρα και μερικά άλλα που πραγματικά έκαναν τη διαφορά.

Γενικά όμως, νομίζω ότι ό βορινός αμπελώνας έχει επαναπαυθεί στις δάφνες του, τη στιγμή που στην υπόλοιπη Ελλάδα υπάρχουν πολύ σοβαρές προσπάθειες οινοποιών που έφτασαν και ξεπέρασαν πολλούς από τους γνωστούς βορειοελλαδίτες  γκουρού του είδους.

Δουλειές όπως του Καριπίδη στη Θεσσαλία, του Τσέλεπου στη Πελοπόννησο, του Μανουσάκη στη Κρήτη αλλά και άλλων σοβαρών οινοποιών, πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν τους <δαφνοστεφανομένους>

Καιρός να σταματήσουμε να πίνουμε λευκά κρασιά που μυρίζουν κολόνια και κόκκινα που μυρίζουν μάγκο και κόκκους απιονισμένου καφέ ρομπούστο μαζεμένους στη Μαδαγασκάρη έναν ένα από χέρι που είχε πριν πέντε λεπτά ξεφλουδίσει μια μπανάνα τσικίτα.  Έλεος ! Ψάξτε να βρείτε απλά κρασιά που να μυρίζουν σταφύλι, σε καλή σχέση τιμής – ποιότητας.

Popularity: 12% [?]